تا آن سوی ابدیت

با پای پیاده

دست در دست خورشید

پا به پای ماه

هم سوی ستاره ها

به دنبالت می آیم

تا شاید

در آن سوی ابدیت نشانی از تو بیابم

شنیدم برگ ها در خزان زندگیشان وقتی می افتند که احساس می کنند به زرینه شدند قرینند .

حال از این بیم دارم که تو هم افتاده باشی و من صدای افتادنت را نشنیده باشم .

شاید هم مثل قاصدک در سکوت پرواز کرده ای .

اما

هراس من از این است که در کنارم باشی و من همچون کبوتری شکسته بال در پی تو باشم .

شاید تو را بیابم...

شاید...

...  چه حس غریبی ست وقتی تمام چشم ها به تو خیره می شوند و تو حتی یک نگاه هم نمی توانی نثار آنها کنی.

چه حس غریبی ست که تو به همه لبخند می زنی و دیگران فقط به تو خیره می شوند.

چه حس غریبی ست که تو با همه مهربانی و همه با تو نا مهربان.

و چه حس غریبی ست که تو تنهاترینی... 

از خداوند آرزوی

سربلندی.سرخوشی.سرافرازی.سخاوت.سلامتی.سالاری و سرزندگی را خواستاریم تا :

هفت سین زندگیمان همیشه پایدار

هفت روز هفته مان شاد

و هفت ستاره یمان در هفت آسمان همیشه درخشان باشد

آمــــــــین

آسمان خون میگرید!

خورشید سرد گشته!

زمین گویی مرده است!

دریا دیگر جایی برای رودخانه های تازه وارد ندارد!

درختان سر خود را با غرور بالا نمی گیرند. سر در گریبان شده اند!

ابرها لباس عزا بر تن کرده اند!

و آن قطره که از چشم دخترک تنهای شب. پاسبان ستاره ها افتاده. نخستین بار تبسمی بوده. مدتی دوستی نام داشته. اکنون اشک نامیده می شود!

کجائید فرزندان آدم که این بی عدالتی را ببینید؟!!!

 خدایا تا کی چوب بی عدالتی رو بخوره و سکوت کنه؟!

تا کی شبا به جای لالایی مادرش با شمردن زخم های دستهاش به خواب شیرین کودکی(که برای اون خواب تلخ کودکیه) بره؟!

تا کی برای رهایی از سرکردن گشنگی شب تا صبحش التماس آدما رو بکنه؟! آدمایی که شاید هیچی نیستن!

تا کی از بی تفاوت رد شدن آدما از کنارش تنش مثل بید بلرزه و خودش رو برای یه کتک حسابی آماده کنه؟!

تا کی برای رخنه کردن محبت توی دل آدما سر چهار راه ها گل بفروشه؟! محبتی که نمی دونه چه رنگیه؟ چه شکلیه؟ و چه طعمی داره؟

خدایا تا کی...

من و سایه ام

باز هم

راه خواهیم رفت

و من

برایش قلب خواهم دوخت

چشم خواهم کشید

کفش خواهم خرید

دستهایش را

رنگ خواهم زد...

من و سایه ام

باز هم

راه خواهیم رفت

خواهیم خندید

خواهیم گریست

و من برایش

سایه بان خواهم بود...

امروز روزی است که از خاک تا افلاک. زمین و زمان. دریاها. ستاره های روشن و خاموش. همه و همه به سوی تو فریاد می زنند و پیغامی بزرگ را به ما نوید می دهند و آن پیغامی نیست جزء میلاد شخصی همچون تو. پس من هم آنها را در دادن این مژده مبارک یاری می دهم و می گویم :

مهربانم. همدمم. نازنینم:

روزی که در زندگیم جاودانه است

روز تولد توست

تویی که با تمام وجود دوستت دارم.

«تولدت مبارک»

هیچ صدایی

          به نرمی صدای تو نیست

          وقتی نشانه هایت را

                           بر سرم می پاشی                                 

          و من

          عروس تمام رفتن ها

                        و نرفتن ها می شوم

شناور

در رودخانه ای بی جهت

                 که سوی توست...

...و گاهی

ترنم فراموشی

 چقدر خوبست

مثل زمانی که مه

غلیظ و غلیظ تر می شود

وتو حتی

لََََه له روزهای نخستین را از یاد خواهی برد

و برای هر سوال بی دلیلی

 پی جواب نخواهی گشت

من

به فراموشی

مدیونم!